14 Ekim 2011 Cuma

İKİMİZ


Konuşmayı beceremedik,
Sevmeyi beceremediğimiz gibi.
İthal acılara ihtiyaç duymadık,
Kendi yarattığımız acılarda eridi yüreğimiz.
O kadar istedik ki beraber yürümeyi;
Yürüyebilirdik belki de kaldırımlarda,
Ayaklarımız taşlara takılmasaydı.
Bir sürü anlamsız tartışmadan sonra,
Uzun uzun sustuğumuzda anladım;
Kelimelerin kifayetsiz kaldığını,
Cümlelerin ikimizi birden taşıyamadığını.
Yine de tarifsiz bir acı veriyor,
Aynı anda susmamız yasaklanmalı...


Sezen

2 yorum:

Profösör dedi ki...

İkimiz ayrı ayrı yanmayalım.
bir ateşte pişip kavrulalım.
Konuşamıyorsak susalım..
Susamıyorsak haykıralım..
Suzkunluğumuz da haykırışımız da bir olsun..

Kelimeler Dunyasi dedi ki...

Bazen mümkün olmuyor Profösör...